voiks (voiks) wrote,
voiks
voiks

Categories:

Myśl Polska (Польша): кто сеет ветер, пожнет бурю

V-logo-inosmi_ru
 
В конце прошлого года поляки услышали неприятные напоминания о своей истории из уст Путина. Почему это произошло, если до 2014 года обе страны стремились к примирению? Но после переворота на Украине Польша стала врагом России, решив реализовать интересы трансатлантических игроков. Кому понадобилась русофобская политика Польши?
.
Myśl Polska (Польша): кто сеет ветер, пожнет бурю
Myśl Polska, Польша | 15.01.2020 | Анна Разьны (Anna Raźny)
 
20200115-Myśl Polska (Польша)- кто сеет ветер, пожнет бурю-pic1

В конце декабря 2019 года Путин, к удивлению многих поляков, дважды атаковал Польшу: он напомнил о ее участии в разделе Чехословакии в 1938 году и указал, что она частично несет ответственность за развязывание Второй мировой войны.

Одновременно, осудив польского посла в Берлине Юзефа Липского (Józef Lipski) за его записку от 20 сентября 1938 года, в которой дипломат уверяет, что в Варшаве возведут памятник Гитлеру, если Германия переселит евреев в Африку, российский президент обвинил поляков в антисемитизме.

Почему это произошло, если с момента распада СССР вплоть до 2014 года польско-российские отношения, несмотря на вступление Польши в НАТО и ЕС, были вполне хорошими, а историческая политика перестала выступать предметом ожесточенных споров, в частности, благодаря тому, что в 1993 году президент Борис Ельцин у катынского креста на Повонзковском кладбище попросил прощения за Катынь?

26 ноября 2010 года российская Дума осудила катынский расстрел, приняв заявление, в котором он называется преступлением сталинского режима. «За» проголосовали 342 депутата, а против — только 57 членов коммунистической фракции, никто не воздержался.

Также был проложен путь к признанию российской стороной пакта Молотова — Риббентропа основным фактором, спровоцировавшим Вторую мировую войну. На это указывало высказывание Владимира Путина, который назвал его аморальным в 2009 году в Гданьске на мероприятиях, приуроченных к 70-й годовщине начала этого конфликта. Перспектива признания этого документа аморальным Думой выглядела вполне реальной. Такому развитию событий способствовал российско-польский диалог на политическом уровне и атмосфера сотрудничества.

Самое важное заключалось в том, что Польша, ожидая признания в рамках этого диалога исторической правды о нашей судьбе в период с 17 сентября 1939 года до распада СССР, не совершала враждебных шагов в отношении России. Было очевидно, что такие действия (как и любые формы русофобии, а тем более ненависти) не могут сопутствовать провозглашению правды.

Многое указывало на то, что мы вступили на путь примирения, и никакие внешние силы не склонят Польшу или Россию с него свернуть. Те поляки, которые вынашивали в этом отношении искренние намерения, прилагали все усилия к тому, чтобы историческая политика провозгласила правду, а не стала формой мести или унижения России. Этим они отличались и продолжают отличаться от госпожи Фотыги (Anna Fotyga), господина Беляна (Adam Bielan) и их приятелей по Европарламенту, которые подготовили резолюцию с осуждением немецкого нацизма и советского коммунизма (а в их контексте — пакта Молотова — Риббентропа), не для того, чтобы придти к примирению с Россией и российским народом, а для того, чтобы выступить против них. Фоном их выступления служили всевозможные санкции и такие антироссийские аргументы США, как система ПРО, восточный фланг НАТО и дислоцирующиеся на нашей территории американские военные.

Историческая правда не нуждается в привлечении силовых аргументов, поэтому можно было предвидеть, что дополнительная политическая мера не подействует на адресата и не затронет его на морально-ценностном уровне, а лишь спровоцирует реакцию.

О том, что европейская резолюция имела чисто политический и санкционный характер, свидетельствует, в частности, отсутствие в ней упоминания о сотрудничестве с Гитлером многих европейских стран (в том числе входящих в Вышеградскую четверку Венгрии, Чехии и Словакии). Польские авторы документа ни словом не обмолвились о подельниках Сталина Черчилле и Рузвельте, которые на встречах «большой тройки» в Тегеране, Ялте и Потсдаме передали Польшу, оказавшуюся по итогам войны главной неудачницей, на попечение Москвы. Еще один позорный изъян резолюции состоит в том, что в ней не говорится об украинском нацизме, который привел к геноциду польских граждан на Волыни и в Западной Галиции.

Все делалось по следующему сценарию: наших, даже если они бандеровцы или необандеровцы, мы пощадим, текст согласуем с немецкими европарламентариями и совместно нападем на Россию, провоцируя ее на ответный шаг. Было заранее понятно, что документ выглядит как атака и вызовет в Москве протест.

Такие действия — противоположность тех шагов, которые совершались в период до 2014 года для того, чтобы заложить основу мирного сосуществования, а в его рамках — сотрудничества между Россией и Польшей. Официальная российская сторона не проявляла признаков антипольского настроя, работала Польско-российская группа по сложным вопросам, в 2011 году Польский епископат и Московская патриархия вели активную подготовку к первому в истории визиту патриарха всея Руси, составлялся текст воззвания к примирению польского и российского народов, который 17 августа 2012 года подписали архиепископ Юзеф Михалик (Józef Michalik) и предстоятель РПЦ. Сотрудничество с Россией процветало во многих сферах.

В качестве примера здесь можно упомянуть плодотворное взаимодействие факультета международных и политических исследований Ягеллонского университета с факультетом политологии МГУ в 2011- 2014 годах, которое было направлено на достижение взаимопонимания и поиск аксиологической базы для современных польско-российских отношений. Прошедшие в Москве и Кракове четыре конференции и изданные на польском и русском языках по их итогам сборники материалов продемонстрировали, что обе стороны пришли к консенсусу по поводу основных детерминант, регулирующих взаимные контакты, назвав ими диалог, политическую культуру и универсальные моральные ценности. Россияне согласились на предложение краковских профессоров Люциана Суханека (Lucjan Suchanek), Ханны Ковалевской-Стус (Hanna Kowalska-Stus) и Анны Разьны (Anna Raźny) назвать эти ценности христианскими, поскольку именно христианство сыграло важную роль в формировании наших народов. Подобных примеров можно было бы привести еще много.

Кто отвечает за то, что Польша избрала в своей политике антироссийский вектор?

Как дошло до того, что Польша в 2014 году внезапно стала врагом России, а сейчас президент Путин начал принимать против нас ответные меры? Кто этого хотел? И самое главное: кто от этого выиграл, кто отвечает за то, что создалась такая ситуация?

Четко обрисованная картина мирного сосуществования и сотрудничества разрушилась в 2014 году. Польша, поддержав государственный переворот на Украине и гражданскую войну Киева против взбунтовавшегося Донбасса, внезапно стала врагом Москвы. Не потому, что это соответствует нашим государственным интересам, а потому, что польские атлантисты в ущерб собственной стране решили претворять в жизнь глобальные интересы трансатлантических игроков.

Они обратились к безумной концепции восточной политики Ежи Гедройца (Jerzy Giedroyc), согласно которой существование большой Украины в сталинско-хрущевском географическом формате с включением Крыма гарантирует, что Польше не будет угрожать опасность со стороны России. Стремление Варшавы, которая продолжает вести яростную борьбу с наследием коммунизма, сохранить Украину в ее коммунистической конфигурации, служит свидетельством не только того, что польские атлантисты используют двойные стандарты, но и того, что они не отличаются высоким уровнем интеллекта.

Так же выглядит ситуация с тезисом о том, что возращение Крыма в состав России разрушает пост-ялтинский мировой порядок. Первым актом его разрушения было объединение Германии, проведенное без какого-либо референдума, а следующим — развал Югославии и сопутствовавшие ему войны с продолжавшимися много недель бомбардировками Сербии силами США и НАТО. Создание искусственного государства Косово, которое Польша сразу же признала, лишь увенчало этот этап геополитического разрушения Европы, производившегося вне рамок международного права.

С тех пор как на Украине произошел переворот, все действия Варшавы на международной арене подчинены борьбе с Россией. Признаками польского патриотизма стали русофобия и украинофильство. Одновременно происходит милитаризация национального сознания по натовским лекалам. В этом плане правящий лагерь выступает единым фронтом с оппозицией.

Вместо того чтобы создавать собственную современную армию и ее оборонный потенциал, Варшава призывает подключиться к своего рода соревнованию против России в рамках НАТО, заключающемуся в том, чтобы выделять 2% ВВП на вооружения. Они покупаются преимущественно в Америке, а в случае Польши — не соответствуют ее потребностям. Восточный фланг НАТО, американская система ПРО в Редзиково, воздушные силы США и более 4 тысяч военных на польской территории — это элементы не скаутских игр, а подготовки к войне с Москвой.

Американо-натовская промывка мозгов достигла высшей точки, когда глава польского правительства Беата Шидло (Beata Szydło), которая так любит ходить по костелам, показывая, что она католический политик, встречала в Жагани американских военных как представителей «великолепнейшей армии мира». Премьер сознательно исказила реальный образ этих вооруженных сил: всем известно, что именно они несут ответственность за непрекращающуюся войну на Ближнем Востоке, смерть сотен тысяч мирных жителей, лишение миллионов людей (в том числе тех, кто вынужден прозябать в лагерях для беженцев) нормальной жизни и, наконец, геноцид христиан в этом регионе.

После такой обработки польской общественности показалось уже совершенно нормальным, что к антироссийской кампании и пронатовской пропаганде подключились католические СМИ (пальма первенства в этой области принадлежит газете «Наш дзенник»). Нормальным она сочла также организацию конференций в честь Альянса, которые прошли не только в государственных вузах, но и в католической Высшей школе общественной и медийной культуры в Торуни. Это был знак, что призыв к примирению народов, появившийся в августе 2012 года, утратил силу, а одновременно сигнал, что люди, стремящиеся к мирному сосуществованию с Россией, поддержки польской Католической церкви не получат.

Далее мы увидели ряд враждебных жестов в отношении Москвы, имевших украинскую и трансатлантическую подоплеку. Здесь следует упомянуть не только антироссийские санкции, о которых Польша постоянно говорит наравне с Украиной, или блокирование газопровода «Северный поток — 2», но и в первую очередь снос памятников красноармейцам, противоречивший заключенному с Россией в 1994 году соглашению о охране мест памяти. Недружественные шаги в отношении российского государства не были подвергнуты серьезному политическому анализу или моральной оценке, напротив, их признали положительными и патриотическими.

Можно ли мирно разрешить польско-российский конфликт?

В свете вышесказанного атаку президента Путина на Польшу, предпринятую на историческом фронте, следует признать запоздалым ответным ударом. Он подтверждает мудрость предостережения из Книги пророка Осии, обращенного к нарушившему божьи заветы народу Израиля: «Так как они сеяли ветер, то и пожнут бурю». Это констатация факта, однако, она не исчерпывает тему.

Важно также то, что удар российского президента пришелся как по атлантистам, которые хотят войны с Россией, так и по национально-демократическим консервативным кругам, стремящимся к мирному сосуществованию с ней. Я принадлежу к числу вторых и могу сказать, что высказывания Путина причинили нам больше боли, чем лагерю войны, объединяющему правящие силы и оппозицию. Они отдалили перспективу примирения, а, кроме того, сделали бессмысленными десятки наших публикаций, дискуссий и конференций, обрисовывавших потенциальные формы сотрудничества (прежде всего на почве защиты консервативных ценностей, традиционной модели семьи, брака мужчины и женщины).

Россия решила ответить на враждебные действия Польши в тот момент, когда еврейские организации, президент Трамп и конгресс США готовились начать требовать от нас выполнения закона № 447 («Справедливость для выживших, оставшихся без компенсации»), а это перечеркивает надежды на то, что в этом деле Москва если не встанет на нашу сторону, то хотя бы займет нейтральную позицию. Владимир Путин дал ясно понять, что он поддерживает Израиль. К этому привели атлантисты, которые создали в Польше союз войны с Россией. Остается только найти ответ на вопрос: почему европейская резолюция появилась именно сейчас, когда нам стал угрожать американский закон? Что продемонстрировали ее авторы: близорукость и интеллектуальную несостоятельность или, напротив, оборотливость в сотрудничестве с американо-израильской стороной?

Дело настолько неоднозначно и запутано, что сложно ответить президенту Путину единым хором и сплотить в этих условиях сторонников мира с Россией и тех, кто активно готовился к войне с ней. При этом мирный подход не означает отказа от исторической правды (в том числе о пакте Молотова — Риббентропа), а военный — разрушает ее. Лишь миролюбивая позиция гарантирует встречу с Россией в правде и указывает на необходимость примирения. О каком единстве поляков в отношении российского государства может говорить «военная партия»? Чего мы хотим: мира с Россией или войны? Так звучит основополагающий вопрос.

Оригинал публикации: Kto sieje wiatr, zbiera burzę
Опубликовано 12/01/2020 10:53

Оригинал: inosmi.ru
Скриншот



V-logo-mysl-polska
Myśl Polska, Польша | 12.01.2020 | prof. Anna Raźny
Kto sieje wiatr, zbiera burzę
20200112-Kto sieje wiatr, zbiera burzę-pic1

Nieoczekiwanie dla większości Polaków Władimir Putin dwukrotnie zaatakował Polskę w ostatniej dekadzie grudnia 2019 r. Przypominając nasz udział w rozbiorze Czechosłowacji w 1938 roku, zarzucił Polsce współodpowiedzialność za wybuch II wojny światowej.

Natomiast piętnując ambasadora polskiego Józefa Lipskiego w Berlinie za jego notatkę z 20 września 1938 r. – w której tenże zapewnia, że Polska postawi pomnik Hitlerowi, jeśli Niemcy doprowadzą do wysiedlenia Żydów do Afryki – zarzucił nam antysemityzm. Dlaczego do tego doszło, skoro od rozpadu ZSRR aż do 2014 roku relacje polsko-rosyjskie – mimo naszego wstąpienia do NATO i UE – były dobre? Polityka historyczna przestawała wówczas być przedmiotem ostrych sporów, m.in. dlatego że w 1993 roku Borys Jelcyn jako prezydent Federacji Rosyjskiej przeprosił za Katyń – pod krzyżem katyńskim na Cmentarzu Powązkowskim.

Natomiast 26 listopada 2010 roku Duma Rosyjska potępiła mord katyński, przyjmując uchwałę, uznającą go za zbrodnię reżimu stalinowskiego – głosami 342 deputowanych; przeciwko było tylko 57 członków frakcji komunistycznej, nikt się nie wstrzymał. Podobnie została zarysowana droga do uznania przez stronę rosyjską paktu Ribbentrop-Mołotow za ostateczną przyczynę wybuchu drugiej wojny światowej. Wskazywała bowiem na to wypowiedź Władimira Putina, który w czasie obchodów w Gdańsku 2009 roku 70. rocznicy wybuchu tej wojny określił go jako niemoralny. Uznanie za niemoralny przez Dumę Rosyjską było całkowicie realne. Sprzyjał temu bowiem dialog polityczny polsko-rosyjski i atmosfera współpracy. Najważniejsze zaś było to, iż Polska, oczekując uznania w tym dialogu historycznej prawdy o naszych losach od 17 września 1939 do rozpadu ZSRR, nie podejmowała wrogich działań wobec Rosji. Oczywiste bowiem było, że głoszeniu prawdy nie mogą towarzyszyć takie działania, nie może przyćmiewać jej również żadna forma rusofobii, a tym bardziej nienawiści.

Wiele wskazywało na to, że droga do pojednania została podjęta i nikt z zewnątrz nie zawróci z niej ani Polski, ani Rosji. Ci z Polaków, którzy mieli pod tym względem szczere zamiary, robili wszystko, aby polityka historyczna była spotkaniem w prawdzie, nie zaś formą odwetu i upokorzenia Rosji. I tym różnili się i różnią nadal od pani Fotygi, pana Bielana i ich unijnych kumpli, którzy przygotowali uchwałę europarlamentu, potępiającą nazizm niemiecki i radziecki komunizm (a w kontekście tych ideologii pakt Ribbentrop-Mołotow) nie dla pojednania z Rosją i narodem rosyjskim, ale przeciwko nim – w dodatku w kontekście różnorakich sankcji i takich antyrosyjskich argumentów sił USA w Polsce, jak tarcza antyrakietowa, wschodnia flanka NATO, stacjonująca na terenie naszego kraju żołnierze amerykańscy.
Historyczna prawda nie potrzebuje argumentów siły. Było więc do przewidzenia, że przekazana jako dodatkowa sankcja polityczna, nie trafi do adresata, nie przekona go na poziomie aksjologiczno-moralnym, a jedynie sprowokuje do politycznej reakcji.

O czysto politycznym, sankcyjnym wobec Rosji charakterze unijnej uchwały świadczy m.in. to, iż jej polscy autorzy pominęli fakt współpracy wielu europejskich państw z Hitlerem – m.in. z grupy wyszehradzkiej Węgry, Czechy i Słowację. Ani słowem nie zająknęli się o wspólnikach Stalina – Churchillu i Roosevelcie – którzy na konferencjach „wielkiej trójki” w Teheranie, Jałcie i Poczdamie sprawili, że Polska jako największy przegrany w wojnie została przez nich przekazana pod kuratelę Moskwy. Dodatkowym defektem osławionej uchwały jest haniebne dla jej autorów pominięcie ukraińskiego nazizmu, który doprowadził do ludobójstwa obywateli polskich na Wołyniu i w zachodniej Galicji.

Wszystko według scenariusza: naszych – nawet jeśli są to banderowcy i neobanderowcy – oszczędzamy; tekst ustalamy z niemieckimi eurodeputowanymi i wspólnie atakujemy Rosję, prowokując jej odwet. Z góry bowiem było wiadomo, że uchwała konstruowana jako atak, spotka się ze sprzeciwem Moskwy.

Takie działania są odwrotnością tych, które przed 2014 rokiem miały umocnić pokojowe współistnienie i w jego ramach współpracę Polski i Rosji. Oficjalnie po stronie rosyjskiej nie było żadnych świadectw antypolskiego nastawienia. Działała Polsko-Rosyjska Grupa ds. Spraw Trudnych, w 2011 roku trwały w Episkopacie Polski i Patriarchacie Moskiewskim intensywne przygotowania do pierwszej w naszych dziejach wizyty patriarchy Wszechrusi, konsultowano tekst przesłania o pojednanie narodów polskiego i rosyjskiego, podpisany w Warszawie 17 sierpnia 2012 roku przez ks. abp. Józefa Michalika i patriarchę Wszechrusi Cyryla. Kwitło z Rosją współdziałanie w wielu dziedzinach.

Jako przykład można tu podać m.in. trwającą od 2011 do 2014 roku owocną współpracę Wydziału Studiów Międzynarodowych i Politycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego z Wydziałem Politologii Uniwersytetu Michaiła Łomonosowa w Moskwie, ukierunkowaną na wzajemne zrozumienie i określenie aksjologicznych podstaw współczesnych relacja polsko-rosyjskich. Odbyte w Moskwie oraz Krakowie 4 konferencje i wydane w języku polskim oraz rosyjskim tomy pokonferencyjne wykazały konsensus obu środowisk uniwersyteckich w sprawie determinant regulujących wzajemne stosunki: podmiotowość i dialog, kultura polityczna, uniwersalne wartości moralne. Rosjanie zaakceptowali propozycję krakowskich profesorów: Lucjana Suchanka, Hanny Kowalskiej-Stus i Anny Raźny – aby wymienione wartości określić jako chrześcijańskie ze względu na ich udział w ukształtowaniu kultury naszych narodów. Podobnych przykładów można podać wiele.

Kto odpowiada za antyrosyjski kierunek polskiej polityki?

Jak do tego doszło, że Polska stała się nagle w 2014 roku wrogiem Rosji, a obecnie prezydent Putin podejmuje wobec nas działania odwetowe? Komu na tym zależało? I co najważniejsze: kto na tym skorzystał? kto za ten stan rzeczy odpowiada?

Wyraźnie zarysowana wizja pokojowego współistnienia i współpracy uległa gwałtownemu załamaniu w 2014 roku. Polska, angażując się w zamach stanu na Ukrainie i popierając wojnę domową Kijowa przeciwko zbuntowanemu Donbasowi, stała się nagle największym wrogiem Rosji. Nie dlatego, że wrogiem tym nakazuje nam być nasza racja stanu, ale dlatego, że polscy atlantyści zdecydowali się realizować globalne interesy transatlantyckich graczy kosztem Polski. Wykorzystano do tego obłędną koncepcję .wschodniej polityki Jerzego Giedroycia, zgodnie z którą budowa wielkiej Ukrainy w stalinowsko-chruszczowowskim kształcie geograficznym – z Krymem włącznie – jest gwarancją bezpieczeństwa Polski ze strony Rosji. Narracja Warszawy – która nadal zaciekle walczy z pozostałościami komunizmu – na temat integralności Ukrainy w komunistycznym kształcie jest nie tylko świadectwem podwójnych standardów nadwiślańskich atlantystów, ale również ich słabości intelektualnej.

Podobnie wygląda teza o naruszeniu pojałtańskiego ładu przez powrót Krymu do Rosji. Pierwszym aktem naruszenia tego ładu było przecież połączenie Niemiec bez jakiegokolwiek referendum. Kolejnym – rozbicie Jugosławii i towarzyszące mu wojny z trwającym tygodniami bombardowaniem Serbii przez USA i NATO. Utworzenie sztucznego państewka Kosowa, które Polska natychmiast uznała, było już jedynie zwieńczeniem tego etapu destrukcji geopolitycznej Europy, przebiegającej ponad prawem międzynarodowym. Od zamachu stanu na Ukrainie wszystkie działania Warszawy na arenie międzynarodowej zostały podporządkowane walce z Rosją. Wyznacznikiem polskiego patriotyzmu stały się rusobobia i ukrainofilia. Towarzyszy im militaryzacja tożsamości narodowej w natowskiej wersji. Pod tym względem obóz rządzący stanowi jedność z opozycją. Zamiast budować własną nowoczesną armię i jej potencjał obronny.

Warszawa nawołuje do swoistego wyścigu w ramach NATO przeciwko Rosji – w wydawaniu osławionych 2 procent PKB na uzbrojenie, które z reguły jest kupowane od amerykańskich koncernów, a w przypadku Polski nie odpowiada naszym potrzebom. Wschodnia flanka NATO, amerykańska tarcza antyrakietowa w Redzikowie, siły powietrzne USA i ponad 4 tysiące żołnierzy amerykańskich w Polsce – to nie harcerskie podchody, ale przygotowania do wojny z Rosją.

Amerykańsko-natowskie pranie mózgów osiągnęło punkt kulminacyjny, gdy polska premier Beata Szydło – tak chętnie pokazująca się w polskich kościołach jako katolicka pani premier – witała w Żaganiu amerykańskich żołnierzy jako „najwspanialszą armię świata”, świadomie i w przemyślany sposób fałszując jej obraz w momencie, gdyż powszechnie wiadomo, że ta właśnie armia odpowiada za permanentną wojnę na Bliskim Wschodzie, śmierć setek tysięcy niewinnych ludzi, wykluczenie z normalnego życia milionów, koczowanie w obozach dla uchodźców – kolejnych milionów czy wreszcie ludobójstwo chrześcijan na tym obszarze.

Poddana takim manipulacjom opinia publiczna w Polsce mogła w tej sytuacji uznać za normalne włączenie się katolickich mediów do antyrosyjskiej nagonki i pronatowskiej propagandy, w czym celuje do tej pory „Nasz Dziennik”. Za normalne uznano również organizowanie konferencji na cześć NATO nie tylko w państwowych uczelniach, ale również w katolickiej WSMiP w Toruniu. I to był znak, iż unieważniono apel o pojednanie narodów z sierpnia 2012 roku – i jednocześnie sygnał, że nikt, kto chciałby działać na rzecz pokojowego współistnienia z Rosją nie otrzyma wsparcia ze strony Kościoła we Polsce.

Nastąpił cały ciąg wrogich aktów wobec Moskwy – motywowanych wyłącznie narracją ukraińską i transatlantycką. Wymienić tu należy nie tylko sankcje wobec Rosji, o które Polska nieustannie dopomina się na równi z Ukrainą, czy blokowanie Nord Stream 2, ale nade wszystko wyburzenie pomników ku czci czerwonoarmistów – pomimo podpisanej z Rosją w 1994 roku umowy o ochronie miejsc pamięci – w tym także pomników. Wrogie działania wobec Rosji nigdy nie zostały poddane żadnej solidnej analizie politycznej czy refleksji moralnej, przeciwnie, uznane zostały za pozytywne i patriotyczne.

Czy istnieje pozytywne rozwiązanie konfliktu polsko-rosyjskiego?

W świetle powyższego atak prezydenta Putina na Polskę na poziomie polityki historycznej należy uznać za opóźniony w czasie akt odwetowy, potwierdzający mądrość przestrogi z Księgi Ozeasza wypowiedzianej pod adresem synów Izraela, którzy zerwali przymierze z Bogiem: „Oni wiatr sieją, zbierać będą burzę”. Taka konstatacja nie zamyka jednak sprawy. Istotne jest tutaj bowiem również to, że atak prezydenta Rosji uderzył z jednakową siłą zarówno w atlantystów, chcących wojny z Rosją, jak i środowiska endecko-konserwatywne, dążące do pokojowego z nią współistnienia. Należę do tych drugich i muszę stwierdzić, ze wypowiedzi prezydenta Putina zabolały nas bardziej, niż stronnictwo wojny skupiające w jednym szeregu obóz rządzący Polską i opozycję. Oddaliły bowiem perspektywę pojednania, a poza tym postawiły pod znakiem zapytania dziesiątki naszych publikacji, konferencji, dyskusji rysujących opcję współpracy – nade wszystko na polu obrony wartości konserwatywnych, tradycyjnego modelu rodziny czy małżeństwa kobiety i mężczyzny.

To, że odpowiedź Rosji na wrogie wobec niej działania Polski następuje w momencie, gdy organizacje żydowskie oraz prezydent Trump i kongres USA domagać się od nas będą realizacji ustawy JUST act 447, przekreśla nasze nadzieje na to, iż Moskwa w tej sprawie będzie jeśli nie po naszej stronie, to przynajmniej na pozycji neutralnej. Władimir Putin dał jasno do zrozumienia, że popiera stronę żydowską. Na rzecz takiego obrotu spraw pracowali przecież usilnie atlantyści, którzy utworzyli w Polsce stronnictwo wojny z Rosją. Pozostaje jeszcze szukanie odpowiedzi na pytanie, dlaczego unijna uchwała została podjęta właśnie teraz – gdy Polsce zagraża amerykańska ustawa? Czy to wynika z zaślepienia i słabości intelektualnej autorów tej uchwały, czy też z ich przebiegłości w zakresie współpracy ze stroną amerykańsko-żydowską?

Sprawa jest niejednoznaczna i na tyle niejasna, że trudno odpowiadać jednym chórem prezydentowi Putinowi i akcydentalnie tworzyć jedność zwolenników pokoju z Rosją oraz tych, którzy poczynili wiele przygotowań do wojny z nią. Tym bardziej, że pokojowe nastawienie nie oznacza rezygnacji z prawdy historycznej – w tym wypadku o pakcie Ribbentrop-Mołotow – a wojenne ją degraduje. Jedynie pokojowe nastawienie gwarantuje spotkanie z Rosją w prawdzie i wskazuje na konieczność pojednania. O jakiej więc jedności Polaków wobec Rosji mówi stronnictwo wojny? Pytanie fundamentalne brzmi bowiem następująco: czego chcemy – wojny z Rosją czy pokoju?

prof. Anna Raźny
12.01.2020 r.
Tekst ukazał się także na portalu konserwatyzm.pl

Оригинал: www.mysl-polska.pl
Скриншот

Tags: inosmi.ru, mysl-polska.pl, Великая Отечественная, Германия, Ельцин, Крым, Польша, Путин, Россия, Сербия, Украина, Югославия, русофобия
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

  • 0 comments